واژه "مادر" وقتی با چاشنی سرپرستی خانوار همراه می شود از سختیها و گرفتاریهایی حکایت می کند که شاید با اجرای طرح های توانمندسازی بتوان قدری از مشکلات آنها را کم کرد.

به گزارش خبرنگار مهر، فهیمه مادر است. یک زن سرپرست خانه. شوهرش زمینگیر شده،  اومی گوید که همسرش تصادف کرده و از همان روز، بیمارستان و دارو بود که با فهیمه همدم شد تا او هم مثل هزاران زن سرپرست خانوار مادری شود که ریسمان چرخ زندگی را به دست می‌گیرد.

نگاه می کند خیره به سرنوشتی که حالا او و چهار کودکش به دوش می کشند، زهرا از همه کوچکتر است. دوساله بوده که پدرش اینطوری شده و حالا سه ساله و نیمه است. مادر سقف شده برای بچه هایش تا بار سخت نداری روی آنها نریزد.

مادر می گوید: "بچه هایم خیلی وقت است گوشت نخورده اند، از بس آش کشک و دوغ بستم به نافشان سوء تغذیه گرفته اند، درمان گران است، بیمه خیلی چیزها را قبول نمی کند، خدا نکند بیمارستان ببینید، بدبختی گریبانتان را می گیرد. بغض، آه می شود .آه، گریه و گریه مشت می شود و می کوبد بر دهان نداری، آخر مادر است و نمی تواند ببیند بچه ها غمگین باشند حالا چه برای کفش نو و چه برای دفترچه های فانتزی مدرسه شان، فرق نمی کند بچه ها که ناراحت باشند هر چه هم که روی خودش نیاورد بازهم مادر است.